Əmi

Yadıma gəlmir onu ilk dəfə necə görmüşəm. Amma yaxşı xatirimdədir ki, əl-ələ verib dənizkənarı parkda gəzəndə fəxrlə ətrafıma baxıb bütün dəcəl uşaq hərəkətlərimlə, var gücümlə hamıya bildirmək istəyirdim ki, “Baxın! Mənim də atam var! O, mənə şəkər çörəyi alıb! Baxın… yeyirəm… a…a…a…am!”
Yəqin ki, 5-6 yaşım var idi. Çünki o, tez-tez məndən soruşardı: “Sənin neçə yaşın var?” Mən hər iki əlimin barmaqlarını yuxarı qaldırıb sevinclə qışqırardım: “Bax, bu qədər!!!”

“Yox” – deyə o, konfet yeməkdən şirələnmiş əllərimi burun dəsmalı ilə silib beş barmağımı bükərdi: – Sənin bu qədər yaşın var”

Yəqin o vaxtlar o, tələbə idi. Çünki, bər-bəzəkli vitrinli dükanların qarşısından keçəndə hər dəfə dözə bilməyib soruşardı:

– Nə istəyirsən alım sənə?
– Bax, bu ağ kapron paltarı al! – deyə sevinclə onun ərafında atılırdım – al, al da…al!”

O, deyəsən dediyinə peşman olardı. Pərtliyini gizlətməyə çalışıb aşağı əyilib qulağıma pıçıldardı:

– Qışqırma, bizi eşidərlər… İndi yanımda o qədər pul yoxdur… sonra alaram. Təqaüdümü alaram, sonra…
– Y..o..o..ox! İndi al. Axı sən dedin ki, nə istəyirsən alım. Mən də ağ paltar istəyirəm. Al, al, al deyirəm!
– O paltar çox bahadır… On rubladır.
– On rubl çoxdur?
– Hə… çoxdur.
– Konfetdən də bahadır?
– Konfetdən çox-çox bahadır.
– Onda mənə çoxlu-coxlu konfet al, şokoladlı konfet!
– Yaxşı, alaram… Sən niyə mənə əmi demirsən?
Bu suala hər dəfə bəhanə tapıb cavab vermirdim. Axı onu necə “ başa salaydım” ki, istəyirəm hamı elə bilsin ki, o, mənim atamdır. Hamı görsün ki, mənim atam yanımdadır, nə istəyirəm alır mənimçün, qayğıma qalır, əzizləyir məni…

Bizim dostluğumuz qəribə və məzəli idi. O, hər dəfə institutdan sonra məni məhəlləmizdəki yoğun gövdəli qədim tut ağacının altında gözləyərdi… Onu uzaqdan görən kimi, pərvazlanıb kəpənək kimi üstünə uçurdum… Dinməz-söyləməz əl-ələ verib, gəzməyə gedərdik: Tələbə oğlan və 5-6 yaşlı qız. O, tez-tez mənə atam haqqında danışardı. Dönə-dönə deyərdi ki, atan səni çox istəyir, amma rayonda o qədər işi var ki… Vaxt tapan kimi mütləq gələcək.

Bir dəfə o, mənim ən böyük arzumu yerinə yetirdi. Uşaq bağçasındakı yeni il şənliyimə ən çox sevdiyim ağ kapron paltarı aldı. Mən o paltarı geyinib bütün bağça uşaqlarına fəxrlə dedim: “ Bunu mənə atam alıb. Mənim atam!!!”

Bir gün o, çox qəmli idi. Həmişəki kimi “dil-dil ötmürdü”, atam haqqında heç nə danışmırdı.

– Sənə nə olub? Xəstələnmisən? – deyə soruşdum.

– Hardan bildin? – deyə təəccübləndi.

– Çünki gözlərindən yaş axır. Yəqin haransa ağrıyır… Mənim də qarnım ağrıyanda həmişə ağlayıram.

O, məni bərk-bərk qucaqladı:

– Hə… ağrıyır… Ürəyim ağrıyır – dedi.

– Niyə?

O, susdu… Sonra özünü ələ alıb diqqətlə mənə baxdı:

– İndi biz daha tez-tez görüşməyəcəyik… Mən institutu bitirdim, rayona qayıdıram…”

– Bəs biz daha parka – gəzməyə getməyəcəyik? – deyə təəccübləndim və dərhal
tutuldum.

– Mən… mən hərdən gələcəyəm…

– Atam da deyirdi ki, “hərdən gələcək”, gəlmədi, sən də gəlməyəcəksən. Yalançı! – deyə hönkür-hönkür ağlamağa başladım.

– Sən məni başa düşməlisən… Mən…

– Yaxın gəlmə! İndi də mənim ürəyim ağrıyır, əmi…

O, “əmi” sözünü məndən ilk dəfə eşidib çaşdı… Səssiz, uzun müddət bir-birimizə baxdıq. O, kədərlə, mən həsrətlə. Ayrıldıq. Ayrılanda o, mənə ən çox sevdiyim şirniyyatı – konfet xoruz aldı. Yemədim. Parkdan bir qızılgül dərib zarafatla dedi: “Bu gülü qoru. Nə vaxt çətinə düşsən, bir ləçəyini qır, məni çağır. O saat yanında olacağam”.

O qızılgülü kitabın arasına qoyub qurutdum… Bir ləçəyi də qalmadı. Amma gəlmədi… Sonralar eşitdim ki, evlənib, üç uşağı var…

İyirmi il keçdi… Bir dəfə kinostudiyada iş yoldaşım mənə dedi: “Aktyor şöbəsinə bir kişi gəlib, deyir ki, sənin əmindi…” Tələsik aktyor şöbəsinə getdim. Onu görəndə çaşıb qaldım. Yaxınlaşdı. Görüşdük. O, diqqətlə mənə, mən də gözləri eynən mənim gözlərimə bənzəyən bu “yad” kişiyə baxırdım. Səylə bu sadə kənd müəllimində uşaqlıq dostumu axtarmağa çalışırdım… O da mənim kimi özünü itirmişdi… Başında qəribə şlyapa, əynində dar cins şalvar olan bu “təkəbbürlü, ədalı” aktrisada əl-ələ verib saatlarla dəniz kənarında gəzdirdiyi qızcığazı axtarırdı… Tapa bilmədi… Ayrıldıq.

Çox keçmədi ki, atamın ölüm xəbərini eşitdim. Kəndə getdim. Heç kimi görmək istəmirdim… atamdan başqa. Onun qəbrini qucaqlayıb illərlə ürəyimdə “qaynatdıqlarımı” onun ruhuna söylədim… Ağladım… bəlkə də özümə yazığım gəldiyi üçün… Bəlkə də illərlə atama söyləmək istədiklərimi ona yox, ruhuna söyləməyə məcbur olduğum üçün… və geriyə – şəhərə qayıtdım.

Qəribədir, atamın ölümü “uşaqlıq dostumu” yenidən mənə qaytardı.

Bir neçə ildən sonra cürətlənib uzun illər həsrətində olduğum kəndə getdim (üç yaşım olanda anam məni götürüb kəndi tərk etmişdi). Bilmirəm, bəlkə torpaq məni çəkirdi, bəlkə də nəyisə həyatda anlamağa başlamışdım. Əmim qızının toyunda iştirak etdim. Toydan sonra həyətdə iki qardaş, iki bacı əyləşib səhərəcən “ürəyimizi boşaltdıq”, hərdən zümzümə edib mahnılar oxuduq. Həyatın çox “qəribə” olduğuna təəccübləndik. “Əgər biz “ Santa-Barbara” seralındakı ailəyə bənzəyiriksə, deməli mən Meysonam” – deyə zarafat da etdim.

Kənddə qaldığımın üçüncü gününün səhəri o, gəlib uşaqlıqda olduğu kimi əlimdən tutdu. Dinməz-söyləməz əl-ələ verib, kənd yolu boyu getməyə başladıq – orta yaşlı qadın və yaşlı kişi. Birdən onun üzünə diqqətlə baxıb, soruşdum:

– Xəstələnmisən?

– Hardan bildin? – deyə təəccübləndi.

– Gözlərindən yaş axır… Adətən başım ağrıyanda mən də ağlayıram…

– Düz deyirsən, xəstələnmişəm… ürəyim ağrıyır – deyib, birdən çevrilib məni bərk-bərk qucaqladı:

– Sən elə həmin qızcığazsan… balaca, dəcəl, şıltaq balam… Mən səni yenə tapdım…

Hemide Ömerova

  1. No trackbacks yet.

Cavab qoy

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma

%d bloqqer bunu bəyənir: